We zijn er nog!

Na zeventien maanden blogstilte is het hoog tijd om weer eens een update te plaatsen. Meerdere vaste blog-lezers vroegen de afgelopen tijd: wat is er gebeurd en waarom was het zo stil? Zijn jullie nog actief ? Is jullie droom een nachtmerrie geworden ? Wat is er aan de hand ?

Begin 2025 ben ik ziek geworden en was lange tijd niet in staat dingen met mijn hersenen te doen. Een verhaaltje maken lukte echt niet meer. Inmiddels ben ik gestopt met werken en vooral gestopt met het doen van heel veel dingen tegelijk. Medisch gezien zijn er wel neurologische afwijkingen geconstateerd en misschien was er ook wel tegelijkertijd een mega burn-out…. Zeker weten doen we het niet, maar ik stond wel zeker 50 jaar aan, dag en nacht. Ik ben het stukken rustiger aan gaan doen, slechts één ding tegelijk, sociale media gedag gezegd en ben veel meer dingen gaan doen zonder beeldschermen.

Nu gaat het dan wat beter en is dit een eerste poging weer eens een simpel stukje te bloggen over ons Stünzel avontuur. Het ligt voor de hand om dan vanaf nu de blog te laten schrijven door AI, maar dat pad ga ik niet op. Onecht, fake, nep – ik blijf het bloggen gewoon zelf doen. Bloggen is bovendien ook een goede hersentraining, dus hier gaan we dan!

Stilstand?

Het goede nieuws is dat ondanks alle medische tegenslag er toch nog best veel gedaan is in en om het Gasthaus. Dat komt natuurlijk ook door de vele vrienden van het Gasthaus die meestal snel de weg naar de bierkelder weten te vinden, maar ook zeker niet te beroerd zijn om de handen uit de mouwen te steken.

Begin 2025 zijn twee nieuwe kamers gerealiseerd, kamer 10 en 11. Deze werken begonnen nog voordat ik ziek werd en hadden als doel extra slaapplekken te realiseren voor een groots feest wegens twaalf en half jaar project Gasthaus. Het feest kwam er niet, de organisatie van het feest was uiteindelijk het laatste duwtje voor mijn mentale crash. Uiteindelijk zijn de kamers met behulp van een hoop familie en vrienden toch afgemaakt. Uiteraard hebben we de kamers gerealiseerd met zoveel mogelijk hergebruikt bouwmateriaal, vlasisolatie en hergebruikte vintage meubelen. Zelfs het nummer 11 bordje is het hergebruikte oude huisnummerplaatje van mijn ouderlijk huis.

De Tuin

De buitenruimtes rondom het huis zijn uitgevlakt, er zijn paden gemaakt en diverse zitjes gecreëerd met als resultaat dat we nu echt kunnen spreken over een tuin. Ook kunnen we nu rondom het huis lopen over een echt pad, met een echte naam: Dockyardpad. Dit is een verhaal, mooi voor een toekomstige blog. Het nadeel van een echte tuin is dat ik nu heel vaak, heel veel moet grasmaaien, een robotmaaier staat dan ook op de planning.

Het laatste nieuws is dat we ook begonnen zijn met de afbraak van de biomeiler van 2018. Het is prachtige compost geworden, maar zoals al eens eerder gemeld gaan we niet door met het project Biomeiler. Wel hoop ik nog dat het woord biomeiler eens in de Vandale zal staan.

Buitenom opgeknapt

Rondom het huis is de buitenboel door een profi schilder weer opnieuw geschilderd. De kozijnen aan de zuidkant en oostkant zaten nog in de originele verf die in 2012 bij de aankoop aangebracht is. Een aantal dorpels waren in die 13 jaar nog wel een keer gedaan, maar de rest zat eigenlijk nog best wel goed in de verf. Het probleem was alleen een soort zwarte schimmel die moeilijk te verwijderen was. Inmiddels ziet het gebouw er weer helemaal pico-bello uit. Ps. de schilder komt ook graag naar uw buitenlands project.

Verder zijn de staldeuren en achterdeuren opgeknapt en in onze labrador blauwe stijl geverfd. De totaal vergane eendenhokdeur is door een zeer begaafde timmerman geheel nieuw gemaakt en ook in retro stijl gestoken, ziet er schitterend uit.

Binnenin is de boel ook opgefrist

Afgelopen jaar is er weer heel veel opgeruimd en ontspult. Wat resulteerde in een herindeling van de koestal. Het brandhout ligt nu gelijk bij de deur waar het wordt aangeleverd, scheelt weer een meter of acht, twee keer, lopen met de kruiwagen. Er is een werkbank gekomen en een hoekje met tuingereedschap. Ook is er ruimte voor fietsen gemaakt en alle tuinmeubels zijn naar het eendenhok verplaatst. Het over 13 jaren verzamelde oud ijzer, koper, aluminium, lood en zink is verkocht en bracht nog honderden euro’s op. Verder vond ik bij het finale aanvegen een gouden ring zonder inscripties, deze bracht vorig jaar op het hoogtepunt van de goudprijs maar liefst iet van 225 euro op. Blijkbaar zaten we al die tijd op een goudmijntje!

Ook binnen is er een hoop geschilderd, gangen werden oranje en in kamer twee werden de ramen opnieuw geschilderd. Verder is er een hoop voorbereid op de finale verflaag. Daarvoor moesten oude behangresten worden verwijderd en de laatste restanten oude stroomkabels werden vervangen. Daarna zijn de muren weer glad gestuct, nog een finale laag en de gangen kunnen worden geverfd.

Het oude gereedschaphok links bij de voordeur wordt bij de keuken getrokken, zodat je via dit hok zonlicht naar de keuken krijgt. Het hokje kan ook worden gebruikt als kantoortje of belruimte. Al het gereedschap en de bouwmaterialen zijn naar de kelder verhuist, waar het stukken minder vochtig is door voorzetramen en een elektrische ontvochtiger.

Wat er nu zoal gaande is

Omdat ons leven is veranderd verkopen we ons huis in Spierdijk en gaan stukken kleiner wonen in de stad Alkmaar. Ons stukje Duitse plattelandsbeleving houden we natuurlijk aan, we kunnen nog lang niet zonder.

In het Gasthaus loopt er verder nog een zeer traag project met een Panasonic warmtepomp. Hopelijk krijgen we dat nog werkend voor de winter. Mooi onderwerp voor een volgende blog.

Verder heb ik een elektrische mountainbike gekocht en nu blijkt de omgeving nog mooier dan gedacht, er gaat een nieuwe wereld voor me open. Zoveel mooie paadjes!

Voor mij werkte al die handenarbeid, fietsen, wandelen, het ontspullen en opruimen in rustig tempo als helende therapie. Hierdoor, plus alle helpende handen is het Gasthaus project geen nachtmerrie geworden. Misschien zelfs wel het begin van een nieuw rustiger leven waarin ik ook gewoon eens uit kan staan.

Big shout-out naar al die mensen, ook diegene waar ik geen foto van heb (of kan vinden). De doeners, de helpers, de ondersteuners, de kelder-leegmakers en de levensgenieters! Jullie zijn allemaal toppers! Bedankt en tot snel!

PS. Het heeft me meerdere dagen gekost om dit te schrijven, maar is uiteindelijk gelukt!